Jee, het zit er alweer op bij Niños de Guatemala, wat een vet leuke tijd gehad hier! Nadat Roel vorige week op zijn eigen broodnuchtere wijze mijn fancy glossy op losse schroeven had gezet (“is daar nu wel geld voor, krijgen we dat wel af”, en terecht) leek het erop dat ik de laatste week zou gaan zitten duimendraaien. Maar niets zo veranderlijk als Guatemala: deze week supersnel een algemene informatieflyer in elkaar gedraaid, met succes wat vaart gezet achter de verkoop van onze excursie en een spetterend afscheid gehad van de kinderen op school.

Gisteren ging ik met een Australiër en een Engelse een vulkaan beklimmen vlak buiten het dorp. Klinkt vrij onschuldig, maar van alle kanten werden we gewaarschuwd om niet zonder bewaking te gaan. Op de onherbergzame stukken zouden zich bandieten schuilhouden, die toeristen beroven van waardevolle bezittingen. Enigszins gealarmeerd zochten we een bureautje dat ons met beveiliging naar de top kon loodsen en weer terug. Zes weken aan de voet van een 3777 meter hoge vulkaan wonen, zonder ‘m te hebben beklommen is natuurlijk ondenkbaar, dus boekten we de tocht met gids en bewaking en vertrokken om 4.00 uur ’s ochtends.

Als je in Guatemala bent en je kunt slechts één van de vele mooie plekken bezoeken, zal iedereen die je om advies vraagt je met klem op het hart drukken Tikal te bezoeken. Tikal is een gegeven hier, een must do, geen twijfel over mogelijk. De vele oude Mayacomplexen in deze regio zijn allemaal de moeite waard maar in geen van de buurlanden noch in Guatemala zelf kent Tikal een gelijke. Niet vanwege de prachtige sculpturen in de tempels, want die zijn in het immense complex – in tegenstelling tot in al die andere – nergens te vinden. Maar omdat het complex en zijn tempels zo massaal en imposant zijn. Omdat de tempels hoog boven de bomen van het oerwoud waarin het complex al eeuwen verscholen ligt uittorenen. Omdat je het je haast niet voor kunt stellen dat ze eeuwen geleden door mensenhanden zijn gebouwd en dat priesters de steile trappen betraden.

Op de kade van Livingston kregen we, na de erbarmelijke vaart over de Rio Dulce, meteen een warm onthaal van de Caribische Guatemalteken. De inwoners van Livingston leven van de visserij, van hun hotel of restaurant of van het ‘helpen’ van toeristen. Dat houdt in: met toeristen meelopen en bij ieder bord met opschrift “hotel” vertellen dat het een goed hotel is. Maar naarstig opzoek naar een droog onderkomen voor de nacht en een goede fles rum trokken we met nog doorweekte kleding en vergezeld van drie gidsen bij gebrek aan ander werk het dorpje in.

Als ik aan een Guatemalteek vraag in welk seizoen we leven, luidt het antwoord altijd “invierno”. Winter. Vreemd. Hoe kan het in juli ten noorden van de evenaar winter zijn? Maar later realiseerde ik me dat Guatemalteken niet zoveel met kalenders en de stand der hemellichamen ophebben. Ze kijken gewoon naar boven. En in juli hangen er donkere wolken boven Antigua waar bijna iedere middag een plens regen uit valt. Dus is het winter. Tijdens een stevige hoosbui verandert het plaveisel van het koloniale centrum in een waterballet, maar verder heb je er weinig last van. Van geheel andere grootheid is een tropische storm als je in een klein bootje op de brede Rio Dulce afdrijft richting open zee.

Wie naar Guatemala gaat moet Tikal bezoeken. Het reusachtige maya-complex verscholen tussen de schaarse Guatemalteekse regenwouden is de grootste toeristische trekpleister van het land. En als je erheen gaat heb je in de buurt de keuze uit een paar dorpjes om te overnachten. De onze viel op Flores, een dorpje gebouwd op een schiereiland in het meer dat naar het dorpje is vernoemd. Alanya in aanbouw. De straten liggen open, omdat de sfeervolle klinkers het veld ruimen voor minder sfeervol maar meer comfortabel asfalt. De hotels schieten de hoogte in. Eigenlijk is er niet zoveel aan. Maar de zonsondergang aan de andere kant van het meer en de gezellige restaurants aan het water maakten het bezoek de moeite waard.

Vandaag hebben we de eerste officiële ‘Experience Guatemala’-excursie gehad met échte deelnemers. Voor de nieuwe lezers van deze blog zal ik het nog even kort uitleggen. Wij hebben hier een excursie in en rond de school (Nuestro Futuro) in Ciudad Vieja opgezet, waarbij we een kijkje bieden in het normale leven van de gemiddelde Guatemalteek. Als je op reis bent in Guatemala kun je namelijk prima om de armoede heen en alleen maar toeristische dingen doen. Zeker in Antigua vergeet je al snel dat er om de hoek mensen wonen die een heel gezin moeten onderhouden van 1000 Quetzales per maand (nog geen 100 euro).

Afgelopen week heb ik voor het eerst sportles gegeven op school. Nu durf ik te beweren dat ik best verstand heb van bewegen, vooral zelf bewegen gaat me aardig af, maar lesgeven aan kleintjes in een vreemde taal is toch echt andere koek.

Met twee pas gearriveerde musici in de NDG-familie kon het natuurlijk niet uitblijven. Onder aanvoering van Stefan en Laura, een Amerikaanse vrijwilliger, trok het Niñosgevolg gisteren – gewapend met leraar die dienst deed als onderhandelaar – naar de hoofdstad om muziekinstrumentarium aan te schaffen voor de kinderen van Nuestro Futuro. En enthousiast over de buitgemaakte instrumenten gaven zij gisteren ook meteen de eerste muziekles op de school.

Mijn dagen slijt ik in het oficina. Hemelsbreed is dat niet zo heel ver van de school, maar toch is het een volledig andere NDG-wereld. Af en toe stap ik in de achterbak van de pick-up om Nuestro Futuro met een bezoekje te vereren. En zelfs dan vertoef ik het merendeel van mijn tijd in Ciudad Vieja buiten de school. Want ik heb niet veel met kinderen. Meer met honden. Bovendien is het kroost van Nuestro Futuro gezegend met een onuitputtelijke energiebron en ik nog altijd even ongeduldig, geen match. Dus slijt ik mijn dagen achter bureau en laptop tussen andere mensen met bureau en laptop. Tot ik hoorde dat er een schaakles op het programma stond.