Vind ik leuk:

Als ik aan een Guatemalteek vraag in welk seizoen we leven, luidt het antwoord altijd “invierno”. Winter. Vreemd. Hoe kan het in juli ten noorden van de evenaar winter zijn? Maar later realiseerde ik me dat Guatemalteken niet zoveel met kalenders en de stand der hemellichamen ophebben. Ze kijken gewoon naar boven. En in juli hangen er donkere wolken boven Antigua waar bijna iedere middag een plens regen uit valt. Dus is het winter. Tijdens een stevige hoosbui verandert het plaveisel van het koloniale centrum in een waterballet, maar verder heb je er weinig last van. Van geheel andere grootheid is een tropische storm als je in een klein bootje op de brede Rio Dulce afdrijft richting open zee.

Bij het aanbreken van de dageraad diezelfde dag waren we met een shuttle naar de hoofdstad gereisd en vervolgens met een bus naar Rio Dulce, een kleine doorvoerpost waar reizigers en de lokale bevolking samenkomen om vervolgens weer in de verschillende windrichtingen verder te reizen. Onze beoogde bestemming was Livingston, een klein dorpje aan de Caribische zee dat het beste per boot te bereiken is. Na een halve dag klamme bustocht leek het vooruitzicht van de wind door de haren omringd door water en natuurschoon een welkome afwisseling. De lucht was grijzig, maar niets duidde erop dat ons een helse tocht te wachten stond.

Bij het water gaan was er ook weinig aan de hand. We maakten een toeristische omweg langs het Castillo de San Felipe en er was zelfs ruimte voor het betere vogelspotten. Ongeveer twintig minuten later vielen de eerste regendruppels uit de lucht. Vervelend – met vijftig kilometer per uur snijden ook de kleinere druppels door je gelaat – maar niet het einde van de wereld. We voeren verder – de tocht beslaat ongeveer anderhalf uur – in de hoop dat de lucht bij zou trekken.

Dat deed het niet. Integendeel. De lucht werd steeds zwarter en al snel viel het water met bakken uit de lucht. Doorweekt waren we al, maar het was nu vooral de lichaamstemperatuur die door de combinatie van regen en wind gestaag daalde. Als onze schipper de snelheid opvoerde tormenteerden wind en regen nog heftiger het gemoed en mijn lichaam hoopte vurig op een rustigere vaart. En het werd al snel op zijn wenken bediend. De Rio Dulce is niet zoals de Maas een rivier waarop je als je maar lang genoeg rechtdoor vaart vanzelf wel in Rotterdam belandt. De wirwar van vertakkingen vereist een schipper die het gebied kent om voor het invallen van de duisternis de bewoonde wereld te bereiken. En de regen hing inmiddels als een dik gordijn om de boot. De oevers van de rivier waren uit het zicht verdwenen. Onze schipper was de weg kwijtgeraakt. Dus stierf het ronkende geluid van de motor langzaam uit en hoorden we alleen nog het gekletter van water op water. Het bootje werd met inzittenden een speelbal van de golven.

Na tien minuten dobberen en kleumen kleurde de hemel aan de horizon iets lichter en de schipper besloot een tweede poging te wagen. Het regende nog altijd pijpenstelen, maar mijn wangen voelden dat verbetering in aantocht was. Drie kwartier later – het bleef al die tijd donker en nat – bereikten we de kade van Livingston. Uiteraard helemaal doorweekt, verkleumd, gesloopt en met nog knikkende knieën. ’s Avonds hoorden we dat toeristen uit een ander bootje te water waren geraakt. Waren we er toch nog goed vanaf gekomen.

Twee dagen later ervoeren we op de terugtocht hoe het toeristische tochtje hoort te zijn. De foto’s van beide richtingen staan hier.