Vind ik leuk:

Op de kade van Livingston kregen we, na de erbarmelijke vaart over de Rio Dulce, meteen een warm onthaal van de Caribische Guatemalteken. De inwoners van Livingston leven van de visserij, van hun hotel of restaurant of van het ‘helpen’ van toeristen. Dat houdt in: met toeristen meelopen en bij ieder bord met opschrift “hotel” vertellen dat het een goed hotel is. Maar naarstig opzoek naar een droog onderkomen voor de nacht en een goede fles rum trokken we met nog doorweekte kleding en vergezeld van drie gidsen bij gebrek aan ander werk het dorpje in.

Livingston ligt aan de Caribische zee en dat zie je en voel je. Je ziet het omdat de huizen en de mensen er ander uitzien. De bevolking stamt voor het merendeel af van de oorspronkelijk Afrikaanse voormalige slaven. Ze leven nog meer dan de Guatemalteken elders in het land op straat en hebben de Afrikaanse joie de vivre en muzikale voorkeuren zorgvuldig gecultiveerd in den vreemde. Bob Marley en andere regae- en merenguetonen, restaurantjes met louter visgerechten – vooral het plaatselijke gerecht Tapado is een aanrader voor iedereen die van vis houdt en niet schrikt van een uurtje pullikken en fileren -, rum en een relaxte atmosfeer. Daarvoor ga je naar Livingston.

In potentie is het een enorme toeristische trekpleister. Maar de bevolking vindt het wel best als er eten op tafel staat en maakt weinig aanstalten de toeristische markt in te duiken. De stranden zijn smerig. Vertier is er amper. En dus kampen hotels met een overvloed aan lege kamers. Maar dat maakte het bezoek vooral aangenamer want de opdringerige toeristische atmosfeer in Antigua kwam me na acht weken de poriën uit.

Niet al te ver van het dorpje liggen de Siete Altaras, een geweldig stukje natuur dat zijn faam vooral dankt een de grote hoeveelheid kleine watervallen. Een stevige strandwandeling en badderen in de beddingen van de watervallen vulde de volgende middag. Om daarna afgepeigerd neer te strijken op de veranda van hotel Rio Dulce. Met heerlijke rum.

Klik hier voor de foto’s.