Vind ik leuk:

Gisteren ging ik met een Australiër en een Engelse een vulkaan beklimmen vlak buiten het dorp. Klinkt vrij onschuldig, maar van alle kanten werden we gewaarschuwd om niet zonder bewaking te gaan. Op de onherbergzame stukken zouden zich bandieten schuilhouden, die toeristen beroven van waardevolle bezittingen. Enigszins gealarmeerd zochten we een bureautje dat ons met beveiliging naar de top kon loodsen en weer terug. Zes weken aan de voet van een 3777 meter hoge vulkaan wonen, zonder ‘m te hebben beklommen is natuurlijk ondenkbaar, dus boekten we de tocht met gids en bewaking en vertrokken om 4.00 uur ’s ochtends.

Ik had aan waarde alleen mijn camera bij me en had de geheugenkaart leeggehaald. Als we zouden worden beroofd, zou ik het zonder problemen afgeven en een nieuwe kopen. Maar er ging een gewapende man met ons mee, dus geen vuiltje aan de lucht. Aan de voet van de berg bleek echter dat de belofte van beveiliging niet waargemaakt kon worden. De politie was ‘understaft’ en kon daarom niet mee. Grote twijfel, vooral bij mij (echt waar, mam!), terwijl ik toch doorgaans de naïefste ben in dit soort situaties. De gids had er alle vertrouwen in, want met een ‘local’ erbij werd je niet beroofd. Geen van ons wilde spelbreker zijn en daar gingen we.

Het was een pittige klim van vijf uur naar de top. Naarmate we hoger kwamen werden de wolken zwaarder en nam de mist toe. Dit ontnam ons weliswaar het uitzicht op de imposante vulkaan, maar dat deerde ons niets, want boven wachtte ons een fantastische perfecte ronde krater ter grootte van een voetbalveld! We bereikten om 10.00 uur de top, dat hadden we mooi geflikt. Echter, een voetbalveld is heel groot is en de mist was heel dik. We konden de perfecte ronding van de krater niet zien… We stelden ons tevreden met een paar mistige foto’s van vier schimmen voor het kruis en begonnen opgewekt aan de afdaling.

Slechts 200 meter onder de top was het gedaan met de zorgeloze opgewektheid. Twee toeristen zonder gids passeerden ons. Ze waren door twee schreeuwende jongens met een meterslange machete (kapmes) beroofd van camera’s en geld. Jee, daar heb je ’t gelazer, waren we nu maar niet… Alle ogen waren gericht op mij, wilde ik verder of niet? Alsof we keuze hadden! De gids belde met het politiebureau, maar díe was onderbezet, dus daar nam niemand op. Ik telde mijn bezittingen, 200 Q en die camera met een paar mistige foto’s. Vamos dan maar, en Spaans praten!

Onderweg checkten we bij elke voorbijganger of ze iets verdachts hadden gezien. Dat hadden ze geen van allen. Een groepje warme, betrouwbare locals verzekerde ons dat God met ons ging, er zou ons niets zou overkomen. De woorden van de gids deden me echter het meest geruststellen: “Denk als een bandiet. Zij hebben hun slag geslagen en zijn nu op de markt die spullen aan het verkopen.”

Na talloze bochten, waarbij we in onze verbeelding evenveel malen door rovers besprongen werden, kwamen we toch heelhuids beneden. Vlak voor het dorp stuitten we op gewapende patrouille, uiteindelijk gealarmeerd door onze chauffeur. Gracias a Dios, de locals hadden ons inderdaad gezegend. Had ik me heel koel voorgenomen om mijn camera zonder tegenstribbelen af te geven, ik heb toch een halve afdaling met die camera in mijn slip heb gelopen…