Het ter aarde bestellen van de overledenen gaat in Guatemala gepaard met andere gewoonten en gebruiken dan in Nederland. Zoveel hadden de lijkkisten in de werkplaats in Ciudad Vieja me wel duidelijk gemaakt. En de verhalen uit Guatemalteekse monden over graven in alle kleuren van de regenboog en feestmalen op het kerkhof ook. In Jocotenango, pal naast het Azotea, ligt verscholen tussen de huizen een bescheiden stukje gewijde grond. Dus besloot ik de laatste ode aan het Guatemalteekse leven met eigen ogen te aanschouwen.

Afgelopen week heb ik met veel enthousiasme cadeautjes gekocht voor mijn familie. Omdat er drie tante-zeggertjes jarig zijn tijdens mijn verblijf in Guatemala, had ik alle reden om een doos vol cadeaus naar Nederland te sturen. Ik schoot behoorlijk uit mijn slof. Al met al was het een heel pakket geworden, dat ik zorgvuldig én veelvuldig met tape had dichtgeplakt. Adres erop en klaar voor verzending.

Ik droom al een poosje van mijn eigen “Media Group” – die zou ik uiteraard TMG noemen – en na enkele weinig vruchtbare ondernemingen lijkt het er nu toch van te komen. Er zit een ideetje in mijn achterhoofd om als mijn verblijf in Guatemala op zijn einde loopt dit blog om te toveren tot Niñosblog met gebruikers aan beide zijden van de oceaan. Ik twijfel alleen nog een beetje eraan of dat de moeite waard gaat zijn. Maar voor nu: ik heb een nieuwe redacteur geworven! Een waardevolle versterking voor de redactie “persoonlijke ervaringen”. Hieronder een korte introductie.

Gespannen gezichten, uitgebluste gezichten, een handstand en nu al de beste sportbeelden van 2009, ik heb de foto’s toegevoegd! Binnenkort publiceer ik hier de uitslag van het gedoneerde bedrag, maar iedereen alvast enorm bedankt! Morgen gelukkig weer een normale dag, als ik de normaal 15 minuten lopen naar het oficina niet als een onoverkomelijke hindernis ervaar.

De klus zit erop. De halve marathon van Antigua is voorbij en de gehele Niños-delegatie heeft zonder – al teveel – kleerscheuren de eindstreep bereikt. De omstandigheden waren – met een eufenisme – suboptimaal. Het wegdek in Antigua en omgeving is waardeloos en zeker als je nieuwe schoenen draagt voetonvriendelijk. Ook het bergachtige karakter van het parcours maakte het allemaal niet makkelijker. Tot slot zitten we weer in zo’n week dat de Guatemalteekse winter gepaard gaat met een verschroeiend felle zon die de hele dag vol op je bol brandt. Dat vermenigvuldigd met alle stappen die je nodig hebt om 21 kilometer af te leggen maakte het toch een behoorlijke uitdaging. Maar wel met een aandenken: drie blaren, stenen benen en een medaille.

De oranje shirtjes – alles om de Guatemalteken duidelijk te maken wie we zijn – zijn besteld en bedrukt met NDG-toebehoren, de schoenen ga ik morgen nog even snel inlopen en niet te vergeten: er hebben zich al redelijk wat sponsoren via de mail aangemeld. Waarvoor natuurlijk mijn grote dank! Zondagochtend acht uur sharp start het hardloopfestein. Op ongeveer de halve afstand is er een uitstap mogelijkheid ingebouwd in Antigua, maar dat zou mijn eer te na zijn. Publiciteit en doekoe, daar draait het zondag om. Uiteraard laat ik jullie nog weten wat we uiteindelijk met zijn tienen bij elkaar hebben gesprokkeld, maar voor het zover is nu nog de mogelijkheid om daar zelf ook deel van uit te maken!

Bijna een week geleden heb ik mijn eerste Guatemalteekse stulpje verruild voor een nieuw onderkomen. Niet helemaal uit eigen beweging. De nieuwe manager besloot zonder tegenprestatie de huur te verhogen en tot overmaat van ramp terroriseerde haar heksachtige moeder met haar bezem en schoonmaakdoekjes mijn innerlijke rust. Allemaal geen probleem, want een straathoek verderop lag wat in NDG-slang het “Antigua Guesthouse” wordt genoemd. Ruimer, groter, luxueuzer, wifi, dakterras en goed volk. Ik ben allang weer geaard. Vooral het dakterras is ontzettend groot en ideaal. Door Jack en mij al meerdere malen aangeduid als het meest pittoreske plekje van het stadje. Mooier nog dan het dakterras van het beroemde Café Sky, meenden wij.

Koffie is het zwarte goud van Guatemala. Op de ranglijst van exporterende landen staat het toch niet al te grote Guatemala op de zesde plaats – nog voor ‘uitvinder’ Ethiopië – en op die van de kwaliteit ervan derde – net achter de uitvinder en Indonesië. Toch telt Guatemala slechts zes gebieden die door de gunstige hoogteligging geschikt zijn om de bonen te verbouwen. En één daarvan is de omgeving van Antigua. Als fervent liefhebber en grootverbruiker voelde ik me aan mijn stand verplicht een koffieboerderij te bezoeken. Bovendien krijgen de Spaanse lessen een eentonig karakter. Dus bij wijze van alternatieve les trok ik gisteren met mijn lerares Angela – ze spreekt nada Engels – de omgeving in op zoek naar het zwarte goud.

De eerste betalende klanten! Een beetje gechargeerd, de opbrengsten dekken namelijk amper de kosten, maar toch. De excursie waar meerdere koppen in het oficina al een poosje aan werken is meer dan gereed voor de lancering. En aangezien de klanten in kwestie allen vrienden van de Stichting zijn kon dat voor de allereerste échte keer best voor een vriendenprijsje. Toch weer een extra oefening en een reden het broeierige Antigua een ochtendje te verruilen voor – het net zo broeierige – Ciudad Vieja. Als oefening bleek het achteraf een overbodige onderneming, de Experience staat als een huis.

Bij wijze van slotakkoord hebben Timo en Ana, twee Duitse vrijwilligers die hier aardig wat maanden hebben vertoefd, het kroost dit klassieke epos uit het Grote Boek bijgebracht. En de kinderen hebben het dus gisteravond opgevoerd, zoals gewoonlijk gelardeerd met zang en dans. Ik heb het vandaag alsnog min of meer gezien, vanaf het beeldscherm. Vooral de cowboy is een talentje.